I. KÖKLER
TANIMI: Kelimelerin anlamlı en küçük birimine kök denir.
DURUMU:
Türkçe’de kökler, oluşumuna göre değişik durumlar gösterir:
1. Tek heceden oluşanlar: o, at, ot, göz, taş, yurt, Türk...
2. İki heceden oluşanlar: akıl, iyi, çiçek, ağaç, orman...
3. Üç heceden oluşanlar: pencere, araba, bağırsak, kargaşa...
ÇEŞİTLERİ:
Kökler 3 ana gruba ayrılır:
İsim Kökleri = gözlük , izlemiş , fişlemek
Fiil Kökleri = gelmek , bilmişler , sevdim
Ortak (isim+fiil) Kökleri
NOT: İsim köklerini sonuna -mek -mak mastar ekinin getirerek fiillerden ayırabiliriz. Fiil kökleri de tam tersine -mek -mak mastar ekini almalarıyla isim kökünden ayrılır.
1. İsim Kökleri: İsimlerden köklerdir. Göz, kitap, odun, kara, çok, az, en...
2. Fiil Kökleri: Fiillerden, (iş, hareket, oluş) bildiren sözcüklerden oluşur. Öğret-mek, yaz-mak, kon-mak, bil-mek, sil-mek...
3. Ortak Kökler: (eş sesli kelimeler) Hem isim, hem fiilden oluşan köklerdir. Boya (isim), boya-mak, savaş (isim) savaş-mak, güreş (isim), güreş-mek (fiil), barış, barış-mak...
Bir sözcüğün sonuna ulanan parçanın ek olup olmadığını anlamak için şunları yapabiliriz:
* Ek sanılan parça sözcükten atıldıktan sonra; Kalan kasım bir anlam taşımıyorsa, büsbütün anlamsızlaşıyorsa o ek değildir. Kalan kısım bir anlam taşısa bile sözcüğün bütünüyle bir anlam ilişkisi yoksa, o ek değildir.
Örnek: Irmak: Son hecesini ek kabul edip atalım. Kalın kısım son derece anlamsız olur. Öyleyse bu sözcükteki tüm harfler (I-r-m-a-k) sözcüğün aslındadır.
Tepe: Sonundaki –e’yi atalım. Geriye tep(mek) kalıyor. Bu eylem anlamlıdır; ama tepe ile bu eylem arasında bir soy bağı yoktur. O halde tepe sözcüğünde ek yoktur.
Soru: Aşağıdakilerden hangisi “kök” durumunda bir kelimedir?
A) yetki B) akıl C) frenlemek D) yazılı
Yetki : yetmek fiilinin tabanına –ki yapım eki getirilerek yapılmıştır.
Frenlemek : fren isim köküne –le ve –mek ekleri getirilerek yapılmıştır.
Yazılı : yaz-mak fiilinin sonuna –ı ve –lı yapım ekleri getirilmiştir. Bunlar türemiş sözcüklerdir.
Akıl : Yapım ekleri almamış, kök durumundadır.
GÖVDE: Yapım eki alan ya da birleşme yoluyla oluşan sözcüklere “gövde” denir.
Kundura-cı
Kök + yapım eki=Gövde
Yurt-taş-lık
Kök+y.e+y.e
GÖVDE